Reis naar ‘Loerdus’, een déjà vu en heel veel herinneringen.
Op naar ‘Loerdus’ – zoals we thuis altijd zeiden. Een reis die in onze familie een echte klassieker is. Met onze wortels in het Rooms-Katholieke Brabant is deze bedevaart al jaren een vaste prik op de bucketlist.
Hoewel ik (Nick) mezelf al enige tijd niet meer gelovig noem, draag ik de cultuur en traditie nog altijd een warm hart toe. Ik ben er als kind al eens geweest met mijn ouders en zus, en jaren later tijdens een fietstrektocht nog eens voor een bliksembezoek.
Nu gaan we terug, samen met mijn moeder en zus. Ieder vanuit zijn of haar eigen beleving en invulling, maar wel samen. De komende tijd gaan we de plannen verder uitwerken, want een aantal mooie uitstapjes in de prachtige Pyreneeën mogen daarbij natuurlijk niet ontbreken.
In tegenstelling tot vele andere reizen die wij maken wordt dit een hotelreis. Voor de echt oudere reisgenoten in ons gezelschap is dit wel zo comfortabel.
En dat zijn niet altijd zomaar hotels, op de terugweg maken we een extra overnachtingsstop van 2 nachten in ket klooster van Saint Bernadette Soubirous of Nevers.
Op naar Lourdes
De hitte ontvlucht: Tussenstop in een oorverdovend stil Blois
De reis naar Lourdes is een behoorlijke onderneming, en niet alleen vanwege de bijzondere eindbestemming. Om de flinke afstand behapbaar te houden, knippen we de rit in twee etappes en maken we een welkome overnachting in Blois, ongeveer halverwege.
We laten de tropische hitte letterlijk in onze binnenspiegel achter. Na een week zuchten en steunen met temperaturen die de 40 graden aantikten, voelt het vooruitzicht van een wat gematigdere week in de Pyreneeën als een enorme opluchting. In Blois aangekomen, worden we echter direct getrakteerd op de ultieme, Franse zondagsrust. Bijna alle deuren en rolluiken in het centrum zijn gesloten. Als Nederlanders, inmiddels zo gewend aan geopende winkels en bruisende straten in het weekend, is dat toch even schakelen. Het is stiekem best jammer dat we deze prachtige stad niet in volle glorie kunnen ervaren, maar we doen het er maar mee.
In plaats van uitgebreid de toerist uit te hangen, maken we er een heerlijk ontspannen dag van. Na een hele dag gezellig bijkletsen besluiten we op tijd de luiken te sluiten. Een diepe, koele nachtrust – eindelijk zonder die benauwde hittegolf – klinkt ons namelijk als muziek in de oren. We laden de batterij weer helemaal op in de wetenschap dat we morgen in de Pyreneeën staan. Volgende stop: Lourdes!
In het hart van de bedevaart
De Aankomst: Meteen een gevoel van thuiskomen
We bevinden ons direct in het hart van de bedevaart. Vlak na aankomst zijn we aangeschoven op het terras van restaurant New Orleans, direct naast het hotel. Onder het genot van een klein hapje voelden we ons al snel thuis. Het was het perfecte moment om te landen, en al direct begonnen de eerste herinneringen uit vroegere tijden los te komen.
Geloof, familiegeschiedenis en letterlijke hoogtepunten
De kracht van het Heiligdom De eerste volle dag (dinsdag) zijn we gestart met een rustige verkenning van het heiligdom. Via een korte wandeling stonden we al snel voor de ingang van het grote plein van de Sanctuaire Notre-Dame de Lourdes. Er heerste direct een indrukwekkende sfeer; je voelt aan alles dat de bezoekers hier zijn vanuit een diepe, oprechte geloofsovertuiging.
Al slenterend kwamen we kort voor de aanvang van de buitenmis aan bij de Grot van Massabielle, de plek waar het allemaal begonnen is. We besloten aan te sluiten bij deze Spaanstalige mis. Na afloop hebben we onze weg vervolgd en, zoals de traditie het voorschrijft, ieder onze kaarsjes opgestoken. Het is op deze momenten dat je beseft hoe bijzonder deze reis is. Het is een reis vol emoties, versterkt door de verhalen over mijn overgrootmoeder die deze exacte plek in 1929 al bezocht. Het zijn andere tijden en de omgeving is enorm veranderd, maar de kern blijft hetzelfde. Mijn overgrootmoeder heeft destijds nog een stukje hout van het bed van Bernadette geschraapt en meegenomen, iets wat mijn moeder nog steeds bewaart. Hoewel alles nu logischerwijs is afgeschermd, zijn de sporen van het verleden – en dus ook van onze eigen voorouders – nog steeds tastbaar.
Natuurlijk konden we niet huiswaarts keren zonder het beroemde Lourdeswater. We hebben de nodige flessen gevuld, niet alleen voor onszelf, maar ook “op bestelling” voor het thuisfront.
Daarna maakten we een indrukwekkende tour langs de vele plekken voor gebed:
- De ondergrondse Basiliek van Sint-Pius X: Een immense ruimte waar maar liefst 25.000 mensen kunnen samenkomen. We hebben hier een dienst bijgewoond en waren diep onder de indruk van de intensiteit waarmee de aanwezigen hun geloof belijden.
- De oudere basilieken: Vervolgens bezochten we de Bovenbasiliek (Onbevlekte Ontvangenis) en de onderste Rozenkransbasiliek. Naast de religieuze betekenis is de architectuur adembenemend. De gedetailleerde mozaïeken getuigen van extreem vakmanschap, en de talloze danktegels laten prachtig zien hoeveel dit heiligdom door de jaren heen voor mensen heeft betekend.
De bergen in met de Pic du Jer In de middag hebben we onze gedachten verzet met een heel ander thema: een rit met de kabelbaan van de Pic du Jer. Een prachtige kabeltrein bracht ons naar de top. Wat een uitkomst: het was uitstekend toegankelijk voor mindervaliden en zelfs voor iemand van 87 jaar was dit heel goed te doen. Je waant je even helemaal in het oude Frankrijk. Eenmaal boven werden we getrakteerd op een magistraal uitzicht. In de stralende zon, met een heerlijk ijsje in de hand, lachte het leven ons toe met een weids panorama over Lourdes en de Pyreneeën.
De Laatste Dag: Nostalgie op de Col d’Aubisque
De laatste dag stond in het teken van een voor ons iconische plek: de Col d’Aubisque. De magistrale aanloop via de Col de Soulor bracht ons diep de bergen in.
Deze rit was een reis terug in de tijd. In onze jeugd was ons vader een enorme wielergek. Eenmaal in de Pyreneeën kónden we simpelweg niet om deze berg heen, de plek waar Wim van Est Nederlandse wielergeschiedenis schreef tijdens zijn beruchte afdaling. We hebben nog een oude dia als herinnering, en eenmaal op de top vonden we nog steeds exact dezelfde betonnen wegwijzer terug waar we toentertijd met z’n drieën op stonden.
Nu, 55 jaar ouder, stonden we hier opnieuw. Met ons vader in gedachten bezorgde dit moment ons kippenvel. Het zette alles in perspectief en deed ons beseffen dat we hier onze eigen, persoonlijke geschiedenis aan het schrijven waren. Dat we dit zo met elkaar mogen meemaken, is een vorm van puur levensgeluk. Net als tijdens de rest van de reis kwamen ook hier talloze jeugdherinneringen naar boven, temidden van de prachtige natuur waar we in het verleden al zulke mooie wandelingen mochten maken.
Op naar het klooster
Sanctuary Saint Bernadette Soubirous in Nevers
Aankomst: Het kloosterleven ervaren
We lieten Lourdes achter ons voor de rit richting huis, maar de reis was gelukkig nog niet ten einde! Onze tussenstop was Nevers, waar we twee nachten verbleven in het Espace Bernadette Soubirous Nevers. Dit voormalige klooster doet sinds 1970 dienst als heiligdom en gastenverblijf voor pelgrims en toeristen, en is de plek waar het intacte lichaam van de Heilige Bernadette Soubirous in een glazen schrijn ligt opgebaard. Voor ons was dit een prachtig moment om de sfeer van het kloosterleven op te snuiven, ter voorbereiding op een goedgevuld programma. De eerste avond hebben we heerlijk buiten in de tuin doorgebracht. Onder de bladerdak van de loofbomen genoten we van de rust en het prachtige uitzicht op het klooster.
De ochtend: Serene rust en bezinning
De volgende dag startten we met een eenvoudig ontbijt in het kloosterpension; werkelijk alles ademt hier het eenvoudige, pure kloosterleven. Vervolgens bezochten we de kapel, waar de sarcofaag met het lichaam van Bernadette staat. Dit was een indrukwekkend moment. De plek straalt precies de serene rust uit die zij hier uiteindelijk heeft gevonden na een leven volledig in dienst van het geloof. We besloten aan te sluiten bij de dagelijkse dienst in de kapel. Het belijden van het geloof in de directe nabijheid van Bernadette maakte dit tot een zeer unieke en intieme ervaring. Aansluitend gaf het bezoek aan het museum ons een mooi overzicht van haar leven. Het is bijzonder om te zien hoe een klein, gewoon meisje door haar immense dienstbaarheid aan de medemens is uitgegroeid tot een groot voorbeeld voor velen.
De middag: Het historische en culinaire hart van Nevers
Na deze momenten van bezinning wandelden we naar en door het historische hart van Nevers, een stad vol prachtige historische gebouwen en indrukwekkende kerken. Tijdens onze wandeling hebben we even heerlijk uitgeblazen op een terras. Het viel ons op dat het culinaire niveau hier wat hoger ligt dan in Lourdes. Dat is ook volkomen logisch: het zijn twee totaal verschillende steden, elk met hun eigen achtergrond, karakter en identiteit.
De avond: Een muzikale bekroning
Een absoluut hoogtepunt was het concert van de Canteurs de Saint Ettienne in de Saint Bernadette Kapel. Het gezang van dit jongerenkoor, dat het geloof op een knappe manier wist te mixen met hedendaagse elementen, vormde een haast feestelijke afronding van onze tijd hier. Dat Bernadette in stilte een toeschouwer was van dit alles, maakte de avond extra bijzonder. Ter afsluiting van de dag maakten we nog een laatste rondje buiten de kloostermuren en proostten we op deze reis op een sfeervol terras in het centrum van Nevers.
De reis in ons hart
Morgen wacht de terugreis naar Nederland. We nemen de onvergetelijke herinneringen van deze hele week voor altijd mee in ons hart. We weten dat ons vader er stilletjes bij was deze dagen, en dat alles wat we samen hebben meegemaakt een heel mooi plekje heeft gekregen.
