Rondreis Schotland

Stirling & De Ochil Hills

We trappen onze Schotse roadtrip af op een plek die werkelijk geschiedenis en mythes ademt. Na de overtocht van Rotterdam naar Hull rijden we direct door naar onze eerste bestemming in Schotland: Stirling. Met de indrukwekkende Ochil Hills als waakzame reuzen in onze rug, voelt het direct alsof de vakantie echt begonnen is.

Uiteindelijk blijven we hier maar één nachtje, maar het is wel een perfecte eerste stop. We installeren ons op de camping, een prachtig en verzorgd terrein met topsanitair dat blinkend schoon is. De kampeerplekken zijn heerlijk royaal, waardoor onze Kip Kompakt hier volledig tot zijn recht komt. Luifeltje uit, stoelen neerzetten en we zijn gesetteld.

Stirling en de directe omgeving lijken een fantastische uitvalsbasis te zijn om de regio verder uit te pluizen. Om eerlijk te zijn hebben wij daar tijdens deze vluchtige pitstop helemaal geen tijd voor. We besluiten ons er niet druk om te maken en noteren de stad en de omliggende heuvels gewoon op ons lijstje voor een mogelijke volgende Schotlandreis.

Omdat we na de overtocht en de reisdag geen zin meer hebben om uitgebreid in de pannen te roeren, schuiven we ’s avonds aan bij de lokale pizzeria Corrieri’s. Geen poespas, maar gewoon gezellig en lekker eten voor een hele leuke prijs. Met een volle buik kruipen we onze Kip in, helemaal opgeladen voor de kilometers van morgen.

Bossen en Whisky in Grantown-on-Spey

Via een omweg naar de Cairngorms: De Perthshire Tourist Route

Het is vakantie, dus we hebben geen haast. In plaats van in één streep de drukke A9 af te jakkeren, besloten we bij Dunblane de binnenlanden in te duiken. Tijd voor de ontspannen keuze: de Perthshire Tourist Route.

Nou ja, ontspannen… het begon direct met een ongeplande uitdaging. We misten een afslag en belandden op de Sheriffmuir Road in Stirling. Voor we het wisten, klommen we over de ruige, smalle uitlopers van de Ochil Hills. Het was even zweten, maar gelukkig bleek de combinatie van onze VW Taigo 1.5 TSI en de smalle Kip Kompakt ijzersterk. We hebben het zonder kleerscheuren gered!

Eenmaal terug op de officiële route via Crieff en Aberfeldy, begrepen we direct waarom de Schotten dit Big Tree Country noemen. Het landschap is prachtig groen, heuvelachtig en bebost. De wegen kronkelen flink, maar zijn breed genoeg en heerlijk rustig om met de caravan te rijden. Het weer was typisch Schots wisselvallig. We hebben niet al het natuurschoon in de volle zon kunnen bewonderen, maar ach, de donkere wolken geven het landschap stiekem ook wel weer extra karakter.

Na een vlotte rit voegden we bij Ballinluig weer in op de A9 voor het laatste stukje naar het noorden. De reis bracht ons dieper landinwaarts, richting de bossen en heuvels van Speyside. Zodra je het Cairngorms National Park binnenrijdt en omringd wordt door eeuwenoude dennenbossen en de geur van hars en heide, weet je: we zijn er echt.

De sfeer in Grantown-on-Spey is heerlijk gemoedelijk en het dorp heeft precies genoeg winkeltjes om je voorraden weer even aan te vullen. Voor een zoete stop is de lokale MacLean’s Highland Bakery een absolute aanrader: erg lekker en uiterst betaalbaar. Schuif daarnaast voor het avondeten gerust aan bij The Wee Puffin. Het is een prima plekje zonder poespas, gerund door echte locals die er met hart en ziel werken.

Over single tracks naar de ruige kliffen van Sango Sands

Vanaf het moment dat we Lairg achter ons lieten, wisten we: nu begint het avontuur echt. De comfortabele kilometers maakten plaats voor uitgestrekte heidevelden, lochs en de ongetemde elementen van de Schotse Hooglanden.

Na een gemoedelijke aanloop via Bonar Bridge doken we de A838 op richting het noorden. Dit is zo’n zestig kilometer lang een pure single track road. Het asfalt slingert en golft prachtig met het landschap mee. Met nul komma nul mobiel bereik en continu vooruitkijken naar de volgende passing place, ben je hier echt even weg van de bewoonde wereld. Het is een spectaculair stukje van de beroemde NC500. Een kleine kanttekening: hoewel het prachtig is, is het best lastig om een veilige stop te vinden voor een foto. De passeerhavens liggen uiteraard precies op de plekken waar het uitzicht net even wat minder fotogeniek is.

Maar bij aankomst op Sango Sands was elke gereden kilometer het dubbel en dwars waard. Vanaf de camping kijk je weids uit over witte stranden en dramatische kliffen. Durness laat je de pure kracht van de natuur voelen; de Atlantische Oceaan beukt hier genadeloos op de kust.

We hebben de benen goed gestrekt met een afdaling in de mysterieuze Smoo Cave, waar zoet en zout water elkaar ontmoeten. Daarna was het heerlijk uitwaaien op het schiereiland bij Faraid Head. Met de wind vol in de haren speurden we de horizon af naar papegaaiduikers en zeehonden, terwijl in de verte het legendarische Cape Wrath opdoemde. Dit is Schotland op zijn wildst, en we krijgen er geen genoeg van.

Kustpanorama’s bij Gairloch

Onze doorreis bracht ons naar de spectaculaire westkust van Schotland, waar we via de beroemde North Coast 500 afzakten richting Gairloch. Dit is de plek waar de imposante bergen van Torridon de zee ontmoeten. Het uitzicht over het water richting het eiland Skye, met de scherpe contouren van de bergen op de achtergrond, vormt hier een ronduit dramatisch decor.

Gairloch bleek een fantastische uitvalsbasis voor een flinke dosis Schotse buitenlucht, met wandelopties in overvloed. Voor het ruigere werk trokken we richting de Meall a’ Ghlas Leothaid en het verborgen Loch Bad an Sgalaig, een tocht die je dwars door het rauwe landschap leidt. Zochten we een wat rustiger tempo, dan struinden we over het strand via de Sand River Trail of stonden we simpelweg te staren naar Longa Island. ’s Avonds zochten we de warmte en gezelligheid op in het pittoreske Badachro. Een goed lokaal glas gaf ons Schotse avontuur precies die extra charme die je hoopt te vinden. Ook bij The Barn Cafe, naast Gairloch Big Sands, kun je overigens ook terecht voor een prima hapje eten.

‘The Applecross Loop via Bealach na Bà’

Eén dag lieten we de Kip Kompakt even lekker op de camping in Gairloch staan voor dé ultieme rit met de VW Taigo: de Applecross Loop. In plaats van de beroemde bergpas alleen heen en weer te rijden, besloten we met de klok mee een prachtige rondrit over het schiereiland te maken.
De route zoals wij hem gereden hebben staat verder op deze pagina als Komoot-activiteit.

Adembenemende aanloop via Torridon Onze route begon zuidwaarts vanuit Gairloch. Via de A832 en A896 doken we richting Shieldaig. Alleen deze aanlooproute door de imposante, ruige bergen van Torridon is al een ervaring op zich. Het landschap is hier werkelijk adembenemend.

De Klim: De legendarische Bealach na Bà Vlak voor het gehuchtje Tornapress sloegen we af voor het echte werk: de fameuze Bealach na Bà. Dit is een pure single track road die je razendsnel vanaf zeeniveau naar 626 meter hoogte brengt. De weg slingert steil omhoog door een ruig, indrukwekkend gletsjerdal. Bovenop de pas hebben we de auto natuurlijk even op de parkeerplaats gezet. De beloning? Een onovertroffen, panoramisch uitzicht over de zee en de grillige toppen van het eiland Skye.

Haarspeldbochten en Zeevruchten Na de top doken we via steile, alpen-achtige haarspeldbochten naar beneden, rechtstreeks naar het piepkleine en geïsoleerde kustdorpje Applecross. Tijd voor de beloning! We streken neer bij de wereldberoemde Applecross Inn. Deze plek staat wijd en zijd bekend om zijn waanzinnig verse zeevruchten (zoals langoustines) en lokale bieren. Het kan er gezellig druk zijn met andere roadtrippers en motorrijders, maar het is het wachten dubbel en dwars waard! (Tip voor de volgers: check wel even de openingstijden, op dinsdag zijn ze vaak gesloten).

De pittoreske kustweg terug In plaats van de pas weer terug over te steken, kozen we voor de uiterst pittoreske noordelijke kustweg terug richting Shieldaig. Dit is een heerlijk kronkelende, glooiende single track road die strak de kustlijn volgt. Met continu prachtige uitzichten op de zee was dit de perfecte ‘cooling down’ van de rit, voordat we via Shieldaig weer voldaan koers zetten naar de camping in Gairloch.
Wat een fantastische en onvergetelijke rijdag! Als herinnering nog de foto’s:

Trotternish Ridge & Dinosaurussen in Staffin

De oversteek naar Isle of Skye voelt alsof we een compleet andere wereld binnenrijden. Het landschap is ruig, groen en doet bijna buitenaards aan, een perfect decor voor het volgende deel van onze reis.

We komen er wel al snel achter dat de infrastructuur op Skye vooral is ingericht op losse campers. Met onze auto en caravan is het regelmatig flink zweten om de draai te vinden, soms vrij letterlijk op de smalle wegen. Spontaan de berm in duiken voor dat perfecte fotomoment zit er vaak niet in. Gelukkig slaan we de beelden goed op in ons eigen geheugen, want het landschap met eigen ogen zien is precies de reden dat we hier zijn.

Onze uitvalsbasis is een prachtige plek op de camping in Staffin, waar we direct uitkijken over de wonderlijke rotsformaties van de Trotternish Ridge. We installeren ons in prachtig zomers weer, maar dat blijkt een zeldzaamheid: de rest van de dagen krijgen we de échte Schotse ervaring in de vorm van veel regen en niet te vergeten MIDGES!

Toch laten we ons door een paar buien niet tegenhouden. We hebben een flinke bucketlist af te vinken. Het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt is de wandeling door de Quiraing, een indrukwekkend labyrint van groene pieken en valleien. Wat ons opviel is dat de wind je ook aardig bezig kan houden, met ruim windkracht 7 is het soms ook goed opletten en je telefoon vasthouden.

De Rijdende Bioscoop: Een Magistrale Regendag op Skye

We lieten ons niet uit het veld slaan door het Schotse weer! Veilig, warm en droog in de auto besloten we de ‘Rijdende Bioscoop-route’ over het noordelijke deel van de A855 te maken. We reden de lus dit keer tegen de klok in, en dat leverde een aaneenschakeling van verrassingen op.

• Uitwaaien bij Duntulm Castle: Onze eerste stop bracht ons naar het uiterste noordpuntje. We hebben letterlijk een gierende windkracht 7 moeten trotseren, maar het uitzicht op de ruïnes en de wilde oceaan was ongekend ruig en indrukwekkend.
• The Isle of Skye Brewing Company: Even lekker opwarmen en rondsnuffelen in Uig. We hebben hier een paar mooie souvenirs op de kop getikt, inclusief wat flessen lokaal Skye Black Beer voor een proostmomentje later deze week.
• Koffie en door: Na een soepele rit dwars door de regenbuien in Portree, koersten we weer af op de oostkust.
• Een onverwachte privévoorstelling bij Kilt Rock: Dit was de absolute kers op de taart! De Kilt Rock waterval (Creag An Fhèilidh) was op zichzelf al waanzinnig door het vele water. Maar nadat we de waterval hadden bewonderd, trokken we ons even terug van de andere bezoekers en liepen naar de rechterkant om de baai in te turen. Wat begon met één eenzame dolfijn, veranderde al snel in een wilde, speelse school van zeker tien stuks! Ze buitelden door de golven alsof ze een magistrale privé-uitvoering speciaal voor ons gaven.

Wat op papier begon als een wisselvallige regendag, werd daardoor allesbehalve een verloren dag. Sterker nog: dankzij de wilde elementen en de dolfijnen is deze rit stiekem uitgegroeid tot een van de absolute parels van onze rondreis!

Regen of niet, dit deel van Schotland stelt absoluut niet teleur. Het ruige buitenleven hoort er hier simpelweg bij.

Aan de voet van de Ben Nevis in Fort William

Terug in de bewoonde wereld: Kamperen aan de voet van de Ben Nevis.

Met het achterlaten van het ruige, wilde Isle of Skye zijn we voor ons gevoel weer wat meer in de bewoonde wereld beland. We hebben koers gezet naar Fort William, waar we onze caravan hebben geïnstalleerd op een wel heel spectaculaire plek. We kamperen hier namelijk letterlijk in de imposante schaduw van de reus van Groot-Brittannië: de beruchte Ben Nevis.

De omgeving hier ademt één en al avontuur en de indrukwekkende natuur nodigt direct uit tot actie. Om de omgeving goed in ons op te nemen, staat er een mooie mix van natuur en een beetje magie op de planning:

Magie bij het Glenfinnan Viaduct: Voor een vleugje nostalgie (en stiekem wat filmmagie) brachten we een bezoek aan het iconische Glenfinnan Viaduct. Wat begon als een kleine logistieke ramp, bleek uiteindelijk ons grootste geluk!
Tijdens de rit ernaartoe viel de regen letterlijk met bakken uit de hemel. Bij aankomst was het zo overweldigend druk dat we nergens konden parkeren en noodgedwongen moesten doorrijden. Pas na 7 mijl (!) vonden we eindelijk een plek om te keren. Toen we weer terugkwamen bij het viaduct, bleek waarom het eerder zo’n chaos was: we waren net te laat voor de ochtendrit van de stoomtrein. Maar dit was juist onze redding! De grote meute ging er massaal vandoor, waardoor wij opeens zeeën van parkeerruimte hadden.
Omdat de buien wegtrokken, hebben we de wandelroute rondom het viaduct vrijwel droog kunnen lopen. We hebben in alle rust volop genoten van het indrukwekkende bouwwerk en de prachtige natuur eromheen. En de absolute kers op de taart? We hadden nu de perfecte timing om de middagrit van de stoomtrein live te aanschouwen!
Wat ons trouwens echt verbaasde: we zagen zoveel mensen aanrukken, snel een social media-foto schieten van de lege brug en direct weer in de auto stappen voor de volgende attractie. Ze hadden er werkelijk geen benul van dat, als ze even een half uurtje geduld hadden gehad, ze de échte magie voorbij hadden zien rijden. Bizar, maar voor ons was die rust extra genieten!

Uitzicht over stad en loch: Dit was hem dan: de allerlaatste wandeling van onze rondreis en een prachtige afsluiter!
Omdat we in Nederland zelf actief zijn met het kuddebeheer van Schotse Hooglanders, hadden we stiekem gehoopt op ‘Cow Hill’ een paar van deze reuzen te spotten. Helaas lieten ze zich niet zien.
Toch was de klim absoluut de moeite waard. Eenmaal op de top hebben we volop genoten van het panoramische uitzicht over Fort William en het uitgestrekte loch; het perfecte decor om even terug te blikken op onze reis.
Na de afdaling zijn we de gezelligheid van Fort William ingedoken om nog wat laatste souvenirs te shoppen.

Het waren een paar heerlijk actieve dagen in dit iconische stukje van de Hooglanden!

Rustige Afsluiter Zuidwaarts

Onze laatste etappe brengt ons naar de glooiende heuvels van Dumfries and Galloway. In Ecclefechan hoopten we de rust te vinden om alle indrukken van de afgelopen weken te laten bezinken. Cressfield Caravan Park stond op papier genoteerd als onze vredige haven voordat we de reis naar huis inzetten. De realiteit was echter een tikkeltje anders: in plaats van een idyllisch landgoed troffen we een ‘end-of-life’ camping vol verouderde portacabins en een sanitairgebouw dat meer weghad van een verlaten ruïne.

Geen zware bergtochten meer inderdaad, maar ook het ‘ontspannen genieten van de faciliteiten’ hebben we na één blik op de rommelige afwasplaats maar even overgeslagen. We hebben de deuren van onze vertrouwde caravan lekker vlot achter ons dichtgetrokken. Gelukkig bleek dat alsnog de perfecte, knusse plek om met een flinke dosis humor de foto’s te bekijken en te proosten op een onvergetelijk Schots avontuur. Morgen lekker op tijd inpakken en op naar huis!