Tussenstop in Langres: De perfecte aftrap richting het zuiden

Een rit naar Zuid-Frankrijk hoeft geen uitputtingsslag te zijn. Omdat we deze keer vooral ontspannen kilometers wilden maken, knipten we de reis naar de Drôme slim in tweeën. De eerste etappe van zo’n 550 kilometer bracht ons halverwege Frankrijk, waarna er nog een overzichtelijke 400 kilometer restte voor de volgende dag.

Ons doel was simpel: een relaxte tussenstop voor één nacht. En dat pakte verrassend goed uit. Zodra de caravan waterpas stond en afgekoppeld was, lieten we de snelwegstress meteen achter ons. We trokken onze wandelschoenen aan en wandelden zo het historische vestingstadje Langres in.

Midden op het gezellige stadsplein vonden we een fijn terrasje in de namiddagzon. Met een rijkgevulde salade, een koud biertje en een goed glas Franse wijn proostten we op de start van onze twee weken vakantie. Het voelde direct als een volwaardige vakantiedag in plaats van zomaar een overnachting langs de route.

Na een heerlijk rustige nacht konden we de volgende ochtend uitgeslapen en fris weer aankoppelen. Met de batterij al half opgeladen waren we helemaal klaar voor het laatste stuk naar onze eindbestemming in de Drôme.

Ons nazomerparadijs in de Drôme

Aan de voet van de Franse Alpen, precies op de grens met het woeste Vercors-massief, vonden we ons tijdelijke thuis in Mirabel-et-Blacons. Vanaf Camping Val Drôme Soleil rolden we zo het glooiende heuvellandschap in. Een heerlijke uitvalsbasis voor actieve dagen buiten, al leerden we al snel dat het najaar hier twee gezichten heeft: aangename zonuren, maar ook een opstekende wind en buien die het landschap in één klap transformeren.

De natuur bleek direct de absolute hoofdrolspeler. Op een halfuurtje rijden trokken we onze wandelschoenen aan voor de spectaculaire kloof van Canyon des Gueulards en de ruige Gorges d’Omblèze. Wat een indrukwekkende rotswanden! De steden in de buurt lieten we daarna snel voor wat ze waren. Die (het plaatsje Die ) had best charme met haar kunstenaarsstraatjes, maar voelde wat ingeslapen. En Valence kon ons – wellicht geholpen door een grauwe lucht – niet echt bekoren; behalve een paar chique winkelstraten vonden we er weinig sfeer.

Nee, geef ons dan maar de fiets en de buitenlucht. Voor sportieve fietsers is dit gebied een droom: fijne klimmetjes, rustige asfaltwegen en prachtige gravelstroken zonder dat het direct gevaarlijk extreem wordt. Onze rondrit naar Saint-Nazaire-le-Désert was er eentje om in te lijsten, net als de wandeling aan de westflank van het bekende Forêt de Saoû.

Toen de nazomer omsloeg en fikse regenbuien over de vallei trokken, meldde ook de beruchte Mistral zich. Dat was even opletten geblazen met de luifel. Zelfs onze stevige rotsharingen trokken deels los uit de natte grond; een goed moment om de overstap naar schroefharingen serieus te overwegen. Een verregende middag losten we overigens opperbest op met een expeditie naar de enorme Decathlon in Valence – voor buitensportliefhebbers een waar paradijs met een assortiment waar je in Nederland alleen maar van kunt dromen.

De ultieme uitsmijter van onze reis bewaarden we voor het laatst: de tocht naar de Chute de la Druise. Door al het hemelwater stond het beekje woest hoog. Dat betekende wandelschoenen uit, broekspijpen opstropen en elkaar stevig vastgrijpen om het kolkende water over te steken. IJskoud, maar het resultaat was spectaculair: een donderende waterval die ruim zeventig meter de diepte in stortte.

Onze laatste dag brachten we in alle rust door op Camping Val Drôme Soleil. Een heerlijk ontspannen plek waar het campingleven precies is zoals het hoort te zijn.
Het personeel is vriendelijk, de voorzieningen goed onderhouden en schoon met tot slot de bar/restaurant waar voor schappelijke prijzen de inwendige mens prima verwend kan worden.
Hier zien ze ons zeker terug!

De hitte ontvlucht: Tussenstop in een oorverdovend stil Blois

De reis naar Lourdes is een behoorlijke onderneming, en niet alleen vanwege de bijzondere eindbestemming. Om de flinke afstand behapbaar te houden, knippen we de rit in twee etappes en maken we een welkome overnachting in Blois, ongeveer halverwege.

We laten de tropische hitte letterlijk in onze binnenspiegel achter. Na een week zuchten en steunen met temperaturen die de 40 graden aantikten, voelt het vooruitzicht van een wat gematigdere week in de Pyreneeën als een enorme opluchting. In Blois aangekomen, worden we echter direct getrakteerd op de ultieme, Franse zondagsrust. Bijna alle deuren en rolluiken in het centrum zijn gesloten. Als Nederlanders, inmiddels zo gewend aan geopende winkels en bruisende straten in het weekend, is dat toch even schakelen. Het is stiekem best jammer dat we deze prachtige stad niet in volle glorie kunnen ervaren, maar we doen het er maar mee.

In plaats van uitgebreid de toerist uit te hangen, maken we er een heerlijk ontspannen dag van. Na een hele dag gezellig bijkletsen besluiten we op tijd de luiken te sluiten. Een diepe, koele nachtrust – eindelijk zonder die benauwde hittegolf – klinkt ons namelijk als muziek in de oren. We laden de batterij weer helemaal op in de wetenschap dat we morgen in de Pyreneeën staan. Volgende stop: Lourdes!

De Aankomst: Meteen een gevoel van thuiskomen

We bevinden ons direct in het hart van de bedevaart. Vlak na aankomst zijn we aangeschoven op het terras van restaurant New Orleans, direct naast het hotel. Onder het genot van een klein hapje voelden we ons al snel thuis. Het was het perfecte moment om te landen, en al direct begonnen de eerste herinneringen uit vroegere tijden los te komen.

Geloof, familiegeschiedenis en letterlijke hoogtepunten

De kracht van het Heiligdom De eerste volle dag (dinsdag) zijn we gestart met een rustige verkenning van het heiligdom. Via een korte wandeling stonden we al snel voor de ingang van het grote plein van de Sanctuaire Notre-Dame de Lourdes. Er heerste direct een indrukwekkende sfeer; je voelt aan alles dat de bezoekers hier zijn vanuit een diepe, oprechte geloofsovertuiging.

Al slenterend kwamen we kort voor de aanvang van de buitenmis aan bij de Grot van Massabielle, de plek waar het allemaal begonnen is. We besloten aan te sluiten bij deze Spaanstalige mis. Na afloop hebben we onze weg vervolgd en, zoals de traditie het voorschrijft, ieder onze kaarsjes opgestoken. Het is op deze momenten dat je beseft hoe bijzonder deze reis is. Het is een reis vol emoties, versterkt door de verhalen over mijn overgrootmoeder die deze exacte plek in 1929 al bezocht. Het zijn andere tijden en de omgeving is enorm veranderd, maar de kern blijft hetzelfde. Mijn overgrootmoeder heeft destijds nog een stukje hout van het bed van Bernadette geschraapt en meegenomen, iets wat mijn moeder nog steeds bewaart. Hoewel alles nu logischerwijs is afgeschermd, zijn de sporen van het verleden – en dus ook van onze eigen voorouders – nog steeds tastbaar.

Natuurlijk konden we niet huiswaarts keren zonder het beroemde Lourdeswater. We hebben de nodige flessen gevuld, niet alleen voor onszelf, maar ook “op bestelling” voor het thuisfront.

Daarna maakten we een indrukwekkende tour langs de vele plekken voor gebed:

• De ondergrondse Basiliek van Sint-Pius X: Een immense ruimte waar maar liefst 25.000 mensen kunnen samenkomen. We hebben hier een dienst bijgewoond en waren diep onder de indruk van de intensiteit waarmee de aanwezigen hun geloof belijden.
• De oudere basilieken: Vervolgens bezochten we de Bovenbasiliek (Onbevlekte Ontvangenis) en de onderste Rozenkransbasiliek. Naast de religieuze betekenis is de architectuur adembenemend. De gedetailleerde mozaïeken getuigen van extreem vakmanschap, en de talloze danktegels laten prachtig zien hoeveel dit heiligdom door de jaren heen voor mensen heeft betekend.

De bergen in met de Pic du Jer In de middag hebben we onze gedachten verzet met een heel ander thema: een rit met de kabelbaan van de Pic du Jer. Een prachtige kabeltrein bracht ons naar de top. Wat een uitkomst: het was uitstekend toegankelijk voor mindervaliden en zelfs voor iemand van 87 jaar was dit heel goed te doen. Je waant je even helemaal in het oude Frankrijk. Eenmaal boven werden we getrakteerd op een magistraal uitzicht. In de stralende zon, met een heerlijk ijsje in de hand, lachte het leven ons toe met een weids panorama over Lourdes en de Pyreneeën.

De Laatste Dag: Nostalgie op de Col d’Aubisque

De laatste dag stond in het teken van een voor ons iconische plek: de Col d’Aubisque. De magistrale aanloop via de Col de Soulor bracht ons diep de bergen in.

Deze rit was een reis terug in de tijd. In onze jeugd was ons vader een enorme wielergek. Eenmaal in de Pyreneeën kónden we simpelweg niet om deze berg heen, de plek waar Wim van Est Nederlandse wielergeschiedenis schreef tijdens zijn beruchte afdaling. We hebben nog een oude dia als herinnering, en eenmaal op de top vonden we nog steeds exact dezelfde betonnen wegwijzer terug waar we toentertijd met z’n drieën op stonden.

Nu, 55 jaar ouder, stonden we hier opnieuw. Met ons vader in gedachten bezorgde dit moment ons kippenvel. Het zette alles in perspectief en deed ons beseffen dat we hier onze eigen, persoonlijke geschiedenis aan het schrijven waren. Dat we dit zo met elkaar mogen meemaken, is een vorm van puur levensgeluk. Net als tijdens de rest van de reis kwamen ook hier talloze jeugdherinneringen naar boven, temidden van de prachtige natuur waar we in het verleden al zulke mooie wandelingen mochten maken.

Sanctuary Saint Bernadette Soubirous in Nevers

Aankomst: Het kloosterleven ervaren

We lieten Lourdes achter ons voor de rit richting huis, maar de reis was gelukkig nog niet ten einde! Onze tussenstop was Nevers, waar we twee nachten verbleven in het Espace Bernadette Soubirous Nevers. Dit voormalige klooster doet sinds 1970 dienst als heiligdom en gastenverblijf voor pelgrims en toeristen, en is de plek waar het intacte lichaam van de Heilige Bernadette Soubirous in een glazen schrijn ligt opgebaard. Voor ons was dit een prachtig moment om de sfeer van het kloosterleven op te snuiven, ter voorbereiding op een goedgevuld programma. De eerste avond hebben we heerlijk buiten in de tuin doorgebracht. Onder de bladerdak van de loofbomen genoten we van de rust en het prachtige uitzicht op het klooster.

De ochtend: Serene rust en bezinning

De volgende dag startten we met een eenvoudig ontbijt in het kloosterpension; werkelijk alles ademt hier het eenvoudige, pure kloosterleven. Vervolgens bezochten we de kapel, waar de sarcofaag met het lichaam van Bernadette staat. Dit was een indrukwekkend moment. De plek straalt precies de serene rust uit die zij hier uiteindelijk heeft gevonden na een leven volledig in dienst van het geloof. We besloten aan te sluiten bij de dagelijkse dienst in de kapel. Het belijden van het geloof in de directe nabijheid van Bernadette maakte dit tot een zeer unieke en intieme ervaring. Aansluitend gaf het bezoek aan het museum ons een mooi overzicht van haar leven. Het is bijzonder om te zien hoe een klein, gewoon meisje door haar immense dienstbaarheid aan de medemens is uitgegroeid tot een groot voorbeeld voor velen.

De middag: Het historische en culinaire hart van Nevers

Na deze momenten van bezinning wandelden we naar en door het historische hart van Nevers, een stad vol prachtige historische gebouwen en indrukwekkende kerken. Tijdens onze wandeling hebben we even heerlijk uitgeblazen op een terras. Het viel ons op dat het culinaire niveau hier wat hoger ligt dan in Lourdes. Dat is ook volkomen logisch: het zijn twee totaal verschillende steden, elk met hun eigen achtergrond, karakter en identiteit.

De avond: Een muzikale bekroning

Een absoluut hoogtepunt was het concert van de Canteurs de Saint Ettienne in de Saint Bernadette Kapel. Het gezang van dit jongerenkoor, dat het geloof op een knappe manier wist te mixen met hedendaagse elementen, vormde een haast feestelijke afronding van onze tijd hier. Dat Bernadette in stilte een toeschouwer was van dit alles, maakte de avond extra bijzonder. Ter afsluiting van de dag maakten we nog een laatste rondje buiten de kloostermuren en proostten we op deze reis op een sfeervol terras in het centrum van Nevers.

De reis in ons hart

Morgen wacht de terugreis naar Nederland. We nemen de onvergetelijke herinneringen van deze hele week voor altijd mee in ons hart. We weten dat ons vader er stilletjes bij was deze dagen, en dat alles wat we samen hebben meegemaakt een heel mooi plekje heeft gekregen.

Stirling & De Ochil Hills

We trappen onze Schotse roadtrip af op een plek die werkelijk geschiedenis en mythes ademt. Na de overtocht van Rotterdam naar Hull rijden we direct door naar onze eerste bestemming in Schotland: Stirling. Met de indrukwekkende Ochil Hills als waakzame reuzen in onze rug, voelt het direct alsof de vakantie echt begonnen is.

Uiteindelijk blijven we hier maar één nachtje, maar het is wel een perfecte eerste stop. We installeren ons op de camping, een prachtig en verzorgd terrein met topsanitair dat blinkend schoon is. De kampeerplekken zijn heerlijk royaal, waardoor onze Kip Kompakt hier volledig tot zijn recht komt. Luifeltje uit, stoelen neerzetten en we zijn gesetteld.

Stirling en de directe omgeving lijken een fantastische uitvalsbasis te zijn om de regio verder uit te pluizen. Om eerlijk te zijn hebben wij daar tijdens deze vluchtige pitstop helemaal geen tijd voor. We besluiten ons er niet druk om te maken en noteren de stad en de omliggende heuvels gewoon op ons lijstje voor een mogelijke volgende Schotlandreis.

Omdat we na de overtocht en de reisdag geen zin meer hebben om uitgebreid in de pannen te roeren, schuiven we ’s avonds aan bij de lokale pizzeria Corrieri’s. Geen poespas, maar gewoon gezellig en lekker eten voor een hele leuke prijs. Met een volle buik kruipen we onze Kip in, helemaal opgeladen voor de kilometers van morgen.

Bossen en Whisky in Grantown-on-Spey

Via een omweg naar de Cairngorms: De Perthshire Tourist Route

Het is vakantie, dus we hebben geen haast. In plaats van in één streep de drukke A9 af te jakkeren, besloten we bij Dunblane de binnenlanden in te duiken. Tijd voor de ontspannen keuze: de Perthshire Tourist Route.

Nou ja, ontspannen… het begon direct met een ongeplande uitdaging. We misten een afslag en belandden op de Sheriffmuir Road in Stirling. Voor we het wisten, klommen we over de ruige, smalle uitlopers van de Ochil Hills. Het was even zweten, maar gelukkig bleek de combinatie van onze VW Taigo 1.5 TSI en de smalle Kip Kompakt ijzersterk. We hebben het zonder kleerscheuren gered!

Eenmaal terug op de officiële route via Crieff en Aberfeldy, begrepen we direct waarom de Schotten dit Big Tree Country noemen. Het landschap is prachtig groen, heuvelachtig en bebost. De wegen kronkelen flink, maar zijn breed genoeg en heerlijk rustig om met de caravan te rijden. Het weer was typisch Schots wisselvallig. We hebben niet al het natuurschoon in de volle zon kunnen bewonderen, maar ach, de donkere wolken geven het landschap stiekem ook wel weer extra karakter.

Na een vlotte rit voegden we bij Ballinluig weer in op de A9 voor het laatste stukje naar het noorden. De reis bracht ons dieper landinwaarts, richting de bossen en heuvels van Speyside. Zodra je het Cairngorms National Park binnenrijdt en omringd wordt door eeuwenoude dennenbossen en de geur van hars en heide, weet je: we zijn er echt.

De sfeer in Grantown-on-Spey is heerlijk gemoedelijk en het dorp heeft precies genoeg winkeltjes om je voorraden weer even aan te vullen. Voor een zoete stop is de lokale MacLean’s Highland Bakery een absolute aanrader: erg lekker en uiterst betaalbaar. Schuif daarnaast voor het avondeten gerust aan bij The Wee Puffin. Het is een prima plekje zonder poespas, gerund door echte locals die er met hart en ziel werken.

Over single tracks naar de ruige kliffen van Sango Sands

Vanaf het moment dat we Lairg achter ons lieten, wisten we: nu begint het avontuur echt. De comfortabele kilometers maakten plaats voor uitgestrekte heidevelden, lochs en de ongetemde elementen van de Schotse Hooglanden.

Na een gemoedelijke aanloop via Bonar Bridge doken we de A838 op richting het noorden. Dit is zo’n zestig kilometer lang een pure single track road. Het asfalt slingert en golft prachtig met het landschap mee. Met nul komma nul mobiel bereik en continu vooruitkijken naar de volgende passing place, ben je hier echt even weg van de bewoonde wereld. Het is een spectaculair stukje van de beroemde NC500. Een kleine kanttekening: hoewel het prachtig is, is het best lastig om een veilige stop te vinden voor een foto. De passeerhavens liggen uiteraard precies op de plekken waar het uitzicht net even wat minder fotogeniek is.

Maar bij aankomst op Sango Sands was elke gereden kilometer het dubbel en dwars waard. Vanaf de camping kijk je weids uit over witte stranden en dramatische kliffen. Durness laat je de pure kracht van de natuur voelen; de Atlantische Oceaan beukt hier genadeloos op de kust.

We hebben de benen goed gestrekt met een afdaling in de mysterieuze Smoo Cave, waar zoet en zout water elkaar ontmoeten. Daarna was het heerlijk uitwaaien op het schiereiland bij Faraid Head. Met de wind vol in de haren speurden we de horizon af naar papegaaiduikers en zeehonden, terwijl in de verte het legendarische Cape Wrath opdoemde. Dit is Schotland op zijn wildst, en we krijgen er geen genoeg van.

Kustpanorama’s bij Gairloch

Onze doorreis bracht ons naar de spectaculaire westkust van Schotland, waar we via de beroemde North Coast 500 afzakten richting Gairloch. Dit is de plek waar de imposante bergen van Torridon de zee ontmoeten. Het uitzicht over het water richting het eiland Skye, met de scherpe contouren van de bergen op de achtergrond, vormt hier een ronduit dramatisch decor.

Gairloch bleek een fantastische uitvalsbasis voor een flinke dosis Schotse buitenlucht, met wandelopties in overvloed. Voor het ruigere werk trokken we richting de Meall a’ Ghlas Leothaid en het verborgen Loch Bad an Sgalaig, een tocht die je dwars door het rauwe landschap leidt. Zochten we een wat rustiger tempo, dan struinden we over het strand via de Sand River Trail of stonden we simpelweg te staren naar Longa Island. ’s Avonds zochten we de warmte en gezelligheid op in het pittoreske Badachro. Een goed lokaal glas gaf ons Schotse avontuur precies die extra charme die je hoopt te vinden. Ook bij The Barn Cafe, naast Gairloch Big Sands, kun je overigens ook terecht voor een prima hapje eten.

‘The Applecross Loop via Bealach na Bà’

Eén dag lieten we de Kip Kompakt even lekker op de camping in Gairloch staan voor dé ultieme rit met de VW Taigo: de Applecross Loop. In plaats van de beroemde bergpas alleen heen en weer te rijden, besloten we met de klok mee een prachtige rondrit over het schiereiland te maken.
De route zoals wij hem gereden hebben staat verder op deze pagina als Komoot-activiteit.

Adembenemende aanloop via Torridon Onze route begon zuidwaarts vanuit Gairloch. Via de A832 en A896 doken we richting Shieldaig. Alleen deze aanlooproute door de imposante, ruige bergen van Torridon is al een ervaring op zich. Het landschap is hier werkelijk adembenemend.

De Klim: De legendarische Bealach na Bà Vlak voor het gehuchtje Tornapress sloegen we af voor het echte werk: de fameuze Bealach na Bà. Dit is een pure single track road die je razendsnel vanaf zeeniveau naar 626 meter hoogte brengt. De weg slingert steil omhoog door een ruig, indrukwekkend gletsjerdal. Bovenop de pas hebben we de auto natuurlijk even op de parkeerplaats gezet. De beloning? Een onovertroffen, panoramisch uitzicht over de zee en de grillige toppen van het eiland Skye.

Haarspeldbochten en Zeevruchten Na de top doken we via steile, alpen-achtige haarspeldbochten naar beneden, rechtstreeks naar het piepkleine en geïsoleerde kustdorpje Applecross. Tijd voor de beloning! We streken neer bij de wereldberoemde Applecross Inn. Deze plek staat wijd en zijd bekend om zijn waanzinnig verse zeevruchten (zoals langoustines) en lokale bieren. Het kan er gezellig druk zijn met andere roadtrippers en motorrijders, maar het is het wachten dubbel en dwars waard! (Tip voor de volgers: check wel even de openingstijden, op dinsdag zijn ze vaak gesloten).

De pittoreske kustweg terug In plaats van de pas weer terug over te steken, kozen we voor de uiterst pittoreske noordelijke kustweg terug richting Shieldaig. Dit is een heerlijk kronkelende, glooiende single track road die strak de kustlijn volgt. Met continu prachtige uitzichten op de zee was dit de perfecte ‘cooling down’ van de rit, voordat we via Shieldaig weer voldaan koers zetten naar de camping in Gairloch.
Wat een fantastische en onvergetelijke rijdag! Als herinnering nog de foto’s:

Trotternish Ridge & Dinosaurussen in Staffin

De oversteek naar Isle of Skye voelt alsof we een compleet andere wereld binnenrijden. Het landschap is ruig, groen en doet bijna buitenaards aan, een perfect decor voor het volgende deel van onze reis.

We komen er wel al snel achter dat de infrastructuur op Skye vooral is ingericht op losse campers. Met onze auto en caravan is het regelmatig flink zweten om de draai te vinden, soms vrij letterlijk op de smalle wegen. Spontaan de berm in duiken voor dat perfecte fotomoment zit er vaak niet in. Gelukkig slaan we de beelden goed op in ons eigen geheugen, want het landschap met eigen ogen zien is precies de reden dat we hier zijn.

Onze uitvalsbasis is een prachtige plek op de camping in Staffin, waar we direct uitkijken over de wonderlijke rotsformaties van de Trotternish Ridge. We installeren ons in prachtig zomers weer, maar dat blijkt een zeldzaamheid: de rest van de dagen krijgen we de échte Schotse ervaring in de vorm van veel regen en niet te vergeten MIDGES!

Toch laten we ons door een paar buien niet tegenhouden. We hebben een flinke bucketlist af te vinken. Het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt is de wandeling door de Quiraing, een indrukwekkend labyrint van groene pieken en valleien. Wat ons opviel is dat de wind je ook aardig bezig kan houden, met ruim windkracht 7 is het soms ook goed opletten en je telefoon vasthouden.

De Rijdende Bioscoop: Een Magistrale Regendag op Skye

We lieten ons niet uit het veld slaan door het Schotse weer! Veilig, warm en droog in de auto besloten we de ‘Rijdende Bioscoop-route’ over het noordelijke deel van de A855 te maken. We reden de lus dit keer tegen de klok in, en dat leverde een aaneenschakeling van verrassingen op.

• Uitwaaien bij Duntulm Castle: Onze eerste stop bracht ons naar het uiterste noordpuntje. We hebben letterlijk een gierende windkracht 7 moeten trotseren, maar het uitzicht op de ruïnes en de wilde oceaan was ongekend ruig en indrukwekkend.
• The Isle of Skye Brewing Company: Even lekker opwarmen en rondsnuffelen in Uig. We hebben hier een paar mooie souvenirs op de kop getikt, inclusief wat flessen lokaal Skye Black Beer voor een proostmomentje later deze week.
• Koffie en door: Na een soepele rit dwars door de regenbuien in Portree, koersten we weer af op de oostkust.
• Een onverwachte privévoorstelling bij Kilt Rock: Dit was de absolute kers op de taart! De Kilt Rock waterval (Creag An Fhèilidh) was op zichzelf al waanzinnig door het vele water. Maar nadat we de waterval hadden bewonderd, trokken we ons even terug van de andere bezoekers en liepen naar de rechterkant om de baai in te turen. Wat begon met één eenzame dolfijn, veranderde al snel in een wilde, speelse school van zeker tien stuks! Ze buitelden door de golven alsof ze een magistrale privé-uitvoering speciaal voor ons gaven.

Wat op papier begon als een wisselvallige regendag, werd daardoor allesbehalve een verloren dag. Sterker nog: dankzij de wilde elementen en de dolfijnen is deze rit stiekem uitgegroeid tot een van de absolute parels van onze rondreis!

Regen of niet, dit deel van Schotland stelt absoluut niet teleur. Het ruige buitenleven hoort er hier simpelweg bij.

Aan de voet van de Ben Nevis in Fort William

Terug in de bewoonde wereld: Kamperen aan de voet van de Ben Nevis.

Met het achterlaten van het ruige, wilde Isle of Skye zijn we voor ons gevoel weer wat meer in de bewoonde wereld beland. We hebben koers gezet naar Fort William, waar we onze caravan hebben geïnstalleerd op een wel heel spectaculaire plek. We kamperen hier namelijk letterlijk in de imposante schaduw van de reus van Groot-Brittannië: de beruchte Ben Nevis.

De omgeving hier ademt één en al avontuur en de indrukwekkende natuur nodigt direct uit tot actie. Om de omgeving goed in ons op te nemen, staat er een mooie mix van natuur en een beetje magie op de planning:

Magie bij het Glenfinnan Viaduct: Voor een vleugje nostalgie (en stiekem wat filmmagie) brachten we een bezoek aan het iconische Glenfinnan Viaduct. Wat begon als een kleine logistieke ramp, bleek uiteindelijk ons grootste geluk!
Tijdens de rit ernaartoe viel de regen letterlijk met bakken uit de hemel. Bij aankomst was het zo overweldigend druk dat we nergens konden parkeren en noodgedwongen moesten doorrijden. Pas na 7 mijl (!) vonden we eindelijk een plek om te keren. Toen we weer terugkwamen bij het viaduct, bleek waarom het eerder zo’n chaos was: we waren net te laat voor de ochtendrit van de stoomtrein. Maar dit was juist onze redding! De grote meute ging er massaal vandoor, waardoor wij opeens zeeën van parkeerruimte hadden.
Omdat de buien wegtrokken, hebben we de wandelroute rondom het viaduct vrijwel droog kunnen lopen. We hebben in alle rust volop genoten van het indrukwekkende bouwwerk en de prachtige natuur eromheen. En de absolute kers op de taart? We hadden nu de perfecte timing om de middagrit van de stoomtrein live te aanschouwen!
Wat ons trouwens echt verbaasde: we zagen zoveel mensen aanrukken, snel een social media-foto schieten van de lege brug en direct weer in de auto stappen voor de volgende attractie. Ze hadden er werkelijk geen benul van dat, als ze even een half uurtje geduld hadden gehad, ze de échte magie voorbij hadden zien rijden. Bizar, maar voor ons was die rust extra genieten!

Uitzicht over stad en loch: Dit was hem dan: de allerlaatste wandeling van onze rondreis en een prachtige afsluiter!
Omdat we in Nederland zelf actief zijn met het kuddebeheer van Schotse Hooglanders, hadden we stiekem gehoopt op ‘Cow Hill’ een paar van deze reuzen te spotten. Helaas lieten ze zich niet zien.
Toch was de klim absoluut de moeite waard. Eenmaal op de top hebben we volop genoten van het panoramische uitzicht over Fort William en het uitgestrekte loch; het perfecte decor om even terug te blikken op onze reis.
Na de afdaling zijn we de gezelligheid van Fort William ingedoken om nog wat laatste souvenirs te shoppen.

Het waren een paar heerlijk actieve dagen in dit iconische stukje van de Hooglanden!

Rustige Afsluiter Zuidwaarts

Onze laatste etappe brengt ons naar de glooiende heuvels van Dumfries and Galloway. In Ecclefechan hoopten we de rust te vinden om alle indrukken van de afgelopen weken te laten bezinken. Cressfield Caravan Park stond op papier genoteerd als onze vredige haven voordat we de reis naar huis inzetten. De realiteit was echter een tikkeltje anders: in plaats van een idyllisch landgoed troffen we een ‘end-of-life’ camping vol verouderde portacabins en een sanitairgebouw dat meer weghad van een verlaten ruïne.

Geen zware bergtochten meer inderdaad, maar ook het ‘ontspannen genieten van de faciliteiten’ hebben we na één blik op de rommelige afwasplaats maar even overgeslagen. We hebben de deuren van onze vertrouwde caravan lekker vlot achter ons dichtgetrokken. Gelukkig bleek dat alsnog de perfecte, knusse plek om met een flinke dosis humor de foto’s te bekijken en te proosten op een onvergetelijk Schots avontuur. Morgen lekker op tijd inpakken en op naar huis!

Ruisend water in het land van Louis Pasteur

We begonnen onze reis in de Jura, op Camping de L’ Ile in Ranchot. Een mooie plek direct aan de rivier, al moet je wel tegen geluid kunnen. Door de waterkering naast de camping is het geruis van het water dag en nacht aanwezig; laten we het ‘natuurlijke white noise’ noemen. Het weer zat gelukkig mee, waardoor we prachtige wandelingen konden maken, zoals Le Sentier des Mines en Le Circuit du Chat Perché. Ook brachten we een bezoek aan Dole, de geboortestad van Louis Pasteur. Een charmant stadje dat zeker de moeite waard is voor een rustige middag.

We wandelen veel, en dan zijn goede wandelschoenen noodzakelijk:

Het echte werk in de Pyreneeën

Na vier nachten was het tijd voor het hoofddoel van deze trip: de Pyreneeën. We streken neer op Camping Azun Nature in Aucun. Zonder overdrijven: wat een prachtige omgeving. Vanaf de camping genoten we van het uitzicht op paragliders en luchtballonnen die geruisloos door het dal zweefden.

Hier gingen de wandelschoenen écht strak aan. We tikten flink wat hoogtemeters weg met tochten naar de Pont d’Espagne en het Lac de Gaube (inclusief doorsteek naar Refuge des Oulettes). Ook de rondjes rondom Lac de Bious Artigues en de klim naar Ibon de Estanes waren pittig, maar de uitzichten maakten elke zweetdruppel goed.

Van Wim van Est tot wijwater

Natuurlijk kan je hier niet zijn zonder even aan de wielerhistorie te denken. We bezochten de Col d’Aubisque – ja, die van de val van Wim van Est. Daarnaast maakten we een dagtrip naar Lourdes. Of je nu gelovig bent of niet, de sfeer en de mensenmassa’s daar zijn een ervaring op zich.

Prima pleisterplaats

Na negen dagen berglucht begonnen we aan de terugreis. We maakten een praktische tussenstop op Camping Le Bec de Cisse in Vouvray. Een prima plek voor één nacht, vooral omdat we aan de overkant bij de Italiaan de vakantie culinair konden afsluiten. Geen Franse haute cuisine, maar gewoon een goed bord pasta na twee weken kampeerkost.

Met een totale reis van 950 km voor de boeg naar de Dolomieten, is die afstand met een caravan simpelweg te veel voor één dag. En waarom zou je ook? Het is tenslotte vakantie.

We zochten daarom een camping voor één overnachting, waarbij we maar twee echte eisen hadden: de camping moest makkelijk bereikbaar zijn en het sanitair moest schoon zijn.

De camping die we vonden, voldeed prima aan ons doel. Het was een functionele stop voor één nacht. We zouden hier echter niet langer willen blijven. De aanwezigheid van veel vaste verblijvers gaf de camping helaas een wat vervallen en onverzorgde uitstraling.

Dat is zonde, want in basis is het een mooie plek. Maar voor ons doel—snel overnachten en weer door—was het prima.

Wat een heerlijke beleving was ons verblijf op Camping Seiser Alm! Dit is een supersjieke camping, buitengewoon goed georganiseerd en werkelijk van alle luxe en gemakken voorzien. Alle verwachtingen die we vooraf hadden, zijn volledig uitgekomen.

De camping diende als perfecte uitvalsbasis voor diverse mooie tochten in de adembenemende omgeving van de Dolomieten. Het landschap is er een dat je blijft verrassen. De grootsheid dwingt je soms letterlijk tot stilte om puur te genieten en het besef van je eigen nietigheid te laten indalen.

Naast de natuur hebben we ook volop genoten van de lokale gastvrijheid. Op verschillende plekjes in de omgeving hebben we heerlijk kunnen eten en drinken. Maar ja, wat verwacht je ook anders in Italië!

En foto’s maken doe ik tegenwoordig met de mobiel! Op dit moment de OnePlus 11 5G.

Om de terugreis te breken en het vakantiegevoel nog wat langer vast te houden, besloten we een tussenstop van twee dagen te maken op Camping Romantische Strasse.

Dit bleek een uitstekende keuze. We hebben direct vanuit de camping een lokale rondwandeling gemaakt in een heerlijk stille omgeving. Het was een perfect moment om, helemaal alleen, weer even tot onszelf te komen.

Het hoogtepunt van deze stop was ons bezoek aan het nabijgelegen Rothenburg ob der Tauber. Dit was absoluut top. Wandelen door de straten en over de stadsmuren doet je in je beleving echt teruggaan naar hoe het vroeger moet zijn geweest.

De vele Chinese toeristen die foto’s maakten, herinnerden ons er echter fijntjes aan dat het toch echt 2025 is. Het was een geslaagde stop die de vakantie perfect verlengde.